Een klein aantal personages scheppen in wiens aanwezigheid het aangenaam vertoeven is: meer heeft een schrijver soms niet nodig om een onvergankelijk meesterwerk te schrijven, – wat zou je ook meer kunnen wensen, zeker als Eça de Queirós ook als stilist een grootmeester is en zijn ironie kan wedijveren met die van Austen, Mann en Proust.
Tag archief:portugal
Álvaro de Campos (Pessoa): Sigarenwinkel
Tabacaria (Sigarenwinkel) is waarschijnlijk Pessoa’s beroemdste gedicht, een lange reflectie op de verhouding tussen idealisme en een betekenisloze realiteit, dat graaft tot de wortels van het alles en het niets.
José Saramago: Memoriaal van het klooster
“Saramago lapt alle regels waarmee schrijfcoaches je om de oren slaan (“show don’t tell”) aan zijn laars: hij eist zijn rol van verteller op, zegt wat hij doet, wisselt waar hij zin heeft, doet zijn vertelling teniet (“dit is niets dan een sprookje”), springt van eerste persoon enkelvoud naar meervoud naar derde persoon en terug.”
Waarom is het goed 