Afscheid is een sublieme novelle over het stervensproces van een man, die naar een sanatorium trekt in een bergdorp, maar eigenlijk weet dat zijn tuberculose niet meer te genezen is en dat hij spoedig zal sterven.
Categorie archief: Zuid-Amerika
Gedicht van de week: César Vallejo – Enereida
César Vallejo (1892-1938) was een Peruaans dichter, die met zijn bundels Los heraldos negros en Trilce een nieuwe wind liet blazen door de Spaans-Amerikaanse, en bij uitbreiding Spaanstalige poëzie, een wind die nog steeds verwart en bevreemdt.
Gedicht van de week: Carlos Drummond de Andrade – Aimer
Carlos Drummond de Andrade (1902-1987) is de Neruda of Whitman van Brazilië, de stem van een natie, in wiens verzen een volk gestalte krijgt. Zijn gedichten zijn meditatief en cerebraal, maar ook vaak speels, als iemand die met een monkellachje metafysische vragen oproept.
Juan José Saer – De ooggetuige
‘Het totale heelal was aanvechtbaar; zij zagen zichzelf echter als net iets zekerder; maar ze wisten niet hoe het heelal over zichzelf dacht, en die bijkomende twijfel verkleinde hun overwicht.’ Juan José Saer is een Argentijn, maar van een ander pluimage dan de universeel bekende kopstukken: noch speels metafysisch en fantastisch zoals Borges en Cortázar,Meer lezen over “Juan José Saer – De ooggetuige”
Jorge Amado: Captains of the Sands
De dickensiaanse kwaliteiten van Amado maken het materiaal tot iets groters: er is een onweerstaanbare bruisende levendigheid in de personages en in de wereld waarin ze zich voortbewegen; los van de (al dan niet impliciete) politieke kritiek is er een bonte groep figuren van wie je met spijt afscheid neemt na 260 pagina’s.
Antonio di Benedetto – Zama
Je kunt het verstrijken van de tijd voelen. Je wandelt als een onzichtbaar spook mee met Zama in zijn eenzaamheid in Asunción, stad die in zijn isolatie de gefnuikte dromen en ambities van Zama symboliseert. Je kijkt mee over zijn schouder als hij prakkeseert, aarzelt, dagdroomt, wandelt, geilt, observeert, nadenkt.
Alejo Carpentier – De guillotine op de voorsteven
♞ PERSONAGES Sofia: de dochter van een koopman uit Havana, een eigenwijze en intelligente vrouw, minder vrijgevochten dan ze zelf wil, maar uiteindelijk het meest trouw aan zichzelfCarlos: Sofia’s broer, die na de dood van zijn vader terugkeert naar het ouderlijk huisEsteban: de neef van Carlos en Sofia, die sinds zijn vroege jeugd bij het gezinMeer lezen over “Alejo Carpentier – De guillotine op de voorsteven”
Machado de Assis: Dom casmurro
Susan Sontag vraagt zich terecht af waarom Machado’s naam niet bij de meest bekende klinkt, Bloom noemt Machado ‘the supreme black literary artist to date’. Machado de Assis heeft een unieke vertelstijl met Sternes ironie, priemende sociale analyses, grootse personages, een Shakespeariaanse tekening van emoties en is daarbij ook nog eens geestig.
Mario Vargas Llosa: Het groene huis
“In zekere zin vindt de westerse verhaalkunde zijn culminatiepunt in de narratieve bouwsels van Vargas Llosa. Niemand anders doorvorste ooit zo nauwkeurig de technische aspecten van de verhaalkunst; diegenen die dat wel deden wisten dit niet te koppelen aan verbeelding en vertelkracht.”
Alejo Carpentier: Heimwee naar de jungle
“Carpentier vertegenwoordigt de barok in de Zuid-Amerikaanse letteren; niemand van de andere grootheden is even episch van toon, even bloemrijk in de beschrijvingen. Het is onmogelijk zijn invloed op García Márquez hier niet vanaf de eerste bladzijde waar te nemen.”
Waarom is het goed 