“Saramago lapt alle regels waarmee schrijfcoaches je om de oren slaan (“show don’t tell”) aan zijn laars: hij eist zijn rol van verteller op, zegt wat hij doet, wisselt waar hij zin heeft, doet zijn vertelling teniet (“dit is niets dan een sprookje”), springt van eerste persoon enkelvoud naar meervoud naar derde persoon en terug.”
Auteur archief:waaromishetgoed
Mario Vargas Llosa: Het groene huis
“In zekere zin vindt de westerse verhaalkunde zijn culminatiepunt in de narratieve bouwsels van Vargas Llosa. Niemand anders doorvorste ooit zo nauwkeurig de technische aspecten van de verhaalkunst; diegenen die dat wel deden wisten dit niet te koppelen aan verbeelding en vertelkracht.”
Alaa al Aswani: Eigen vuur
“Eigen vuur is de munitie die men in een oorlog op de eigen partij afvuurt; al Aswani richt de pijlen op zijn eigen land. Dat doet hij met veel toewijding die in recensies als empathie wordt omschreven, maar dat niet helemaal is: het menselijke dat al Aswani ziet is het menselijke, al te menselijke: in die zin is zijn schrijven genadeloos; het is de tragiek van het kleine als vernedering.”
Alejo Carpentier: Heimwee naar de jungle
“Carpentier vertegenwoordigt de barok in de Zuid-Amerikaanse letteren; niemand van de andere grootheden is even episch van toon, even bloemrijk in de beschrijvingen. Het is onmogelijk zijn invloed op García Márquez hier niet vanaf de eerste bladzijde waar te nemen.”
Jan Arends: Ik heb vannacht
In dit gedicht combineert Arends een karige taal met de omkering van typische poëtische beelden: de nachtelijke hemel is liefelijk blauw, de maan is donker, vogels worden onheilsbrengers. Het resultaat is een beklemmend liefdesgedicht.
Hafid Bouazza: Paravion
♞ PERSONAGES Baba Baloek: zoon van Baba Baloek, vader van Baba Baloek, resideert in Morea met zijn vrouw maar de lokroep van het verre Paravion is te sterkMamoerra: moeder van Baba Baloek de herder, groot kokkinBaba Baloek de herder: laatste telg van het geslacht Baba Baloek, blijft als enige man over in Morea nadat de andereMeer lezen over “Hafid Bouazza: Paravion”
Wallace Stevens: Thirteen ways of looking at a blackbird
Eenvoudige poëzie die niet transparant is, is vaak de mooiste maar de moeilijkste (de wijdlopigheid die extra duiding kan brengen via verbanden is afwezig). Het loont om strofe per strofe het gedicht te bewandelen, zoals Stevens het heeft uitgetekend. De eerste strofe hoort bij de sterkste in de literatuur.
E.M. Forster: A Passage to India
♞ PERSONAGES Dr. Aziz: gerespecteerde dokter, moslim, heeft zijn vrouw verloren, emotioneelCyril Fielding: het hoofd van de school, een vrijgevochten geest, hij is tolerant en respectvol, maar kan India ook niet helemaal aanvaarden hoe het isAdela Quested: komt naar India om Heaslop te trouwen, en wil graag echte Indiërs ontmoeten, maar is ondanks haar eerlijkheid naïefMeer lezen over “E.M. Forster: A Passage to India”
Jorge Luis Borges: Ficciones
♞ BESTE VERHALEN De tuin met de zich splitsende paden:Een verhaal binnen een verhaal, of liever: een metafysische theorie over de tijd en labyrinten binnen een spannend achtervolgingsverhaal. Borges’ ogenschijnlijk met elkaar vloekende obsessies komen in dit verhaal op memorabele wijze met elkaar in aanraking. De Chinese spion Yu Tsun wordt door de Britse kapitein RichardMeer lezen over “Jorge Luis Borges: Ficciones”
Montesquieu: Lettres Persanes
♞ PERSONAGES Usbek: Perziër uit Isfahan, die zijn huis en serail (het afgezonderde vertrek van zijn vrouwen) achterlaat omdat hij te veel vijanden om zich heen heeft verzameld en Europa wil verkennen om de wereld beter te begrijpenRica: zijn reisgenoot, de ‘doener’ van de twee, die graag in de Parijse koffiehuizen rondhangtRoxane: Usbeks meest deugdzame vrouwMeer lezen over “Montesquieu: Lettres Persanes”
Waarom is het goed 