Auteur archief:waaromishetgoed

Gedicht van de week: C. P. Cavafy – The god forsakes Anthony

‘The god forsakes Anthony’ evoceert een beroemde passage uit Plutarchus’ Parallele levens: aan de vooravond van de laatste veldslag met Augustus hoort Marcus Antonius, die zich samen met Cleopatra in Alexandrië heeft teruggetrokken, muziek en geroep. Er blijkt een mysterieuze troep muzikanten (en/of losbollen) luidkeels vanuit het centrum de stad te verlaten, op weg naar de vijand; eens ze de stadspoort uit zijn sterft het geluid weg.

Gedicht van de week: Victor Hugo – Demain, dès l’aube

Demain, dès l’aube is één van Hugo’s bekendste gedichten, en waarschijnlijk één van de bekendste gedichten ter wereld, maar het is een vergissing om enkel vergeten parels te willen opduiken, en niet het grootste in de schijnwerpers te blijven zetten. Zoals geldt voor alle grootste gedichten spreken deze verzen voor zichzelf, maar er zijn een paar zaken aan te wijzen om de rijkdom van het gedicht open te plooien.

Gedicht van de week: Eugenio Montale – Forse un mattino andando

Eugenio Montale (1896-1981) wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste Italiaanse dichter van de twintigste eeuw; hij ligt net een eindje voor op andere grootheden als Saba, Ungaretti, Pavese en Quasimodo. Onderhavig gedicht komt uit zijn eerste bundel Ossi di Seppia (Inktvisbotten) die een cesuur betekende met de traditionele Italiaanse poëzie zoals die van Dante tot D’Annunzio geschreven werd.

Jamil Ahmad: The wandering falcon

De vele verhalen worden samengehouden door de achtergrond, het woeste Baluchistan, en vinden daarin hun eerste en meest direct rakende kracht. Ahmad is geen schilder in zijn taal; hij schrijft korte zinnen en gebruikt niet meer adjectieven dan nodig, maar net daardoor – en een zuinig gebruik van een melancholische toon – zijn zijn beschrijvingen van de afgelegen rotsige hoogtes, de woestenij en zandstormen zo duizelingwekkend.

Molière: Le misanthrope

Molière was als theaterauteur zo vermetel dat geen enkel obstakel zijn genie in de weg stond. Hij moest rekening houden met de keizerlijke censuur en de smaak van de adellijke kringen en zag zich in het classicistische Frankrijk verplicht tot rijmende verzen; maar zijn spottende commentaren op toentijdse zeden en gewoontes hebben zijn tijdperk moeiteloos overleefd.

Samuel Beckett: Molloy/Malone dies/The unnamable

De dood staat centraal in de trilogie, zoals in Becketts hele oeuvre. Beckett is de schrijver in het Westen die zich het thema van de eindigheid het meest heeft toegeëigend. Net zoals je niet meer over jaloezie kan schrijven zonder Othello en Shakespeare in het achterhoofd te houden, is het onmogelijk de ijdelheid van het bestaan te benoemen zonder met Becketts schaduw te worstelen. Of nog: Beckett lezen is voor de eerste keer sterven, als een generale repetitie.

Anton Tsjechov: De kersentuin

Tsjechov vat de overgang van een oude wereld van standen en eer naar een nieuwe wereld van efficiëntie en geld, maar doet dat niet via maatschappijanalyses of uitgesponnen familiegeschiedenissen, maar wel in een stuk dat cirkelt rond het lot van één kersentuin. Het is die toespitsing die de melancholie zo tastbaar en het stuk daarom zo krachtig maakt.

Samuel Beckett: Endgame

♞ PERSONAGES Hamm: meelijwekkend figuur die in een rolstoel zit en blind isClov: zijn dienaarNagg: Hamms vaderNell: Hamms moeder ༄ OPENINGSZIN CLOV: (Fixed gaze, tonelessly.) Finished, it’s finished, nearly finished, it must be nearly finished. Van het begin af staat het doodsthema centraal. Alle dingen lopen op hun einde; de titel geeft ook al aan dat deMeer lezen over “Samuel Beckett: Endgame”

Yasunari Kawabata: Duizend Kraanvogels

Kawabata slaagt erin de dunne plot tot in de diepte uit te werken, niet door grootse stijlmiddelen of dramatische dialogen; maar juist door het suggestieve te versterken. Dat begint bij zijn stijl: steeds elegant in zijn eenvoud, met korte zinnen en herhalingen die de beheersing kracht bijzetten.