Het is onmogelijk te kiezen tussen alle ijselijk perfecte haiku’s van Matsuo Bashō. Stellen dat een schrijver geen woord te veel gebruikt is meestal een overdrijving, maar bij Bashō moet het letterlijk genomen worden. Als grootmeester van de haiku perfectioneerde hij het genre.
Auteur archief:waaromishetgoed
Willa Cather: My Ántonia
Cathers beschrijvingen van de eindeloze vertes in Nebraska zijn onvergetelijk. Er is haast niemand die zoveel natuurbeschrijvingen zo prachtig door het verhaal kan weven. Het voorbijgaan van de maanden, de verschuivende kleuren van de korenvelden vormen de voortdurende achtergrond waartegen het verhaal zijn betekenis krijgt.
Juan José Saer – De ooggetuige
‘Het totale heelal was aanvechtbaar; zij zagen zichzelf echter als net iets zekerder; maar ze wisten niet hoe het heelal over zichzelf dacht, en die bijkomende twijfel verkleinde hun overwicht.’ Juan José Saer is een Argentijn, maar van een ander pluimage dan de universeel bekende kopstukken: noch speels metafysisch en fantastisch zoals Borges en Cortázar,Meer lezen over “Juan José Saer – De ooggetuige”
Franz Kafka: De gedaanteverwisseling
De horror in De metamorfose is akeliger en tastbaarder dan in Het proces of Het slot, maar het is nog steeds een horror met minimale middelen; één verandering bepaalt een volledige sfeer, en net door die niet in de diepte te thematiseren (tegenover een gothic traditie die veel dieper zou ingaan op de afstotelijke verschijning) wordt de horror naakt, en komt hij dichter omdat de gedachten van Gregor Samsa menselijk blijven.
Jorge Amado: Captains of the Sands
De dickensiaanse kwaliteiten van Amado maken het materiaal tot iets groters: er is een onweerstaanbare bruisende levendigheid in de personages en in de wereld waarin ze zich voortbewegen; los van de (al dan niet impliciete) politieke kritiek is er een bonte groep figuren van wie je met spijt afscheid neemt na 260 pagina’s.
Gerrit Komrij: De ultieme vergaarbak & Pek en zwavel
Over twee maanden zal het tien jaar geleden zijn dat Gerrit Komrij ons ontviel (hij overleed op 5 juli 2012). In die tien jaar heeft niemand zich ontpopt tot zijn troonopvolger: er lijkt weinig animo dat vacuüm te vullen en de daarbij horende taken over te nemen, zodat voor zover ik weet niemand zich gekandideerdMeer lezen over “Gerrit Komrij: De ultieme vergaarbak & Pek en zwavel”
Yasunari Kawabata: Dandelions
Bij andere schrijvers, zelfs bij de allerbeste, zijn er passages die geschrapt hadden kunnen worden, verhaalelementen die niet strikt noodzakelijk lijken voor het verhaal. Bij Kawabata nooit. Zowel de concepten, de taal als de afwikkeling van het verhaal zijn zo uitgepuurd dat elk van zijn boeken een juweel vormt.
Charles Dickens: Great expectations
Misschien is Dickens wel de minst erudiete en intellectuele van alle grote schrijvers. En toch is hij volstrekt onweerstaanbaar. Zijn exuberante scheppingsdrang kan met eigenlijk niemand vergeleken worden (of het moet Shakespeare zijn): de werkelijkheden die hij schept zijn zo levendig en bruisend dat ze ons overrompelen en automatisch in hun ban krijgen. Als Alice tuimelen we, keer op keer, in Dickens’ konijnenhol.
Khalil Gibran: The Prophet
Je ziet de hand van Gibran de schilder terugkomen; met een voorliefde voor het mystieke ontvouwt zich een religie van de aarde. The Prophet is een bijbel van het leven, een ode aan de schoonheid van de aarde, waarin alles vloeit; de mens die het dier eet, mengt zijn eigen bloed met het zijne, wordt bij het oprapen van de druiven de wijnrank.
Antonio di Benedetto – Zama
Je kunt het verstrijken van de tijd voelen. Je wandelt als een onzichtbaar spook mee met Zama in zijn eenzaamheid in Asunción, stad die in zijn isolatie de gefnuikte dromen en ambities van Zama symboliseert. Je kijkt mee over zijn schouder als hij prakkeseert, aarzelt, dagdroomt, wandelt, geilt, observeert, nadenkt.
Waarom is het goed 