In ‘Een gelijkenis’ schildert Herbert een portret van de dichter dat zowel liefdevol als sardonisch-ironisch is; bijtend en mooi tegelijk. Eigenlijk zit alles al in het eerste kwatrijn, waar hij aanvoert hoe de dichter denkt zoals de vogels te zijn, maar schromelijk faalt.
Auteur archief:waaromishetgoed
Juan Carlos Onetti: Afscheid
Afscheid is een sublieme novelle over het stervensproces van een man, die naar een sanatorium trekt in een bergdorp, maar eigenlijk weet dat zijn tuberculose niet meer te genezen is en dat hij spoedig zal sterven.
Gedicht van de week: Guido Gezelle – Dien avond en die Roze
In heel het gedicht staat de ‘u’ centraal; die zwaar beklemtoonde ‘u’, die de regels sluit, toont dat de beminde blijft, doorheen uren van liefde en van droefheid, doorheen het kwaad dat moet geschieden, de roos die verlept. Het is die ‘u’ die het gedicht zo persoonlijk maakt.
Gedicht van de week: César Vallejo – Enereida
César Vallejo (1892-1938) was een Peruaans dichter, die met zijn bundels Los heraldos negros en Trilce een nieuwe wind liet blazen door de Spaans-Amerikaanse, en bij uitbreiding Spaanstalige poëzie, een wind die nog steeds verwart en bevreemdt.
Gedicht van de week: Hendrik Marsman – De Vreemdeling
Marsmans taal is prachtig: woorden als schreiden, ‘onverdeeld verpand’, het wachten dat op zichzelf staat in ‘ik beid uw komst’. De expressionistische beelden van zwarte wijn en een donkren kus doorbreken het klassiek lyrische karakter.
A.B. Yehoshua: A late divorce
De pater familias Yehuda als symbool voor de jood in exil; het dysfunctionele en verscheurde gezin als symbool voor de ontreddering van de staat Israël, of nog: de tot waanzin vervallen moeder als symbool voor het volk van Israël.
Gedicht van de week: Ida Gerhardt – Grensgebied II
Het centrale symbool van het gedicht is de vuurtoren, die als een metronoom de tijd bijhoudt, – ondanks dat tijd eigenlijk niet bestaat, zoals het lyrisch subject beseft ‘bij dit wijlen aan de grens’. Over welke grens gaat het? Twee grensgebieden dienen zich aan: de grens tussen waken en slaap, want het is nacht en ze ligt wakker; en de grens tussen leven en dood, want ze bevindt zich zoals ze aangeeft in de hoge ouderdom, haar tijd tellende.
Abdulrazak Gurnah: Paradijs
Paradijs, vertaald vanuit het Engels door Tinke Davids, is één van de hoofdwerken van de man die jongstleden jaar de Nobelprijs voor Literatuur ontving. Zoals wel vaker kwam die naam uit de lucht vallen en moest zowat iedereen bekennen nog nooit van Abdulrazak Gurnah gehoord te hebben.
Hendrik Conscience: De Leeuw van Vlaanderen
De Leeuw van Vlaanderen is een sprookje, met edele ridders en laffe verraders, met wonderschone jonkvrouwen en listige spionnen. Maar alle lezers moeten toegeven dat het sprookje de moeder aller literaire genres blijft, en dus blijft de aantrekking niet beperkt tot negentiende-eeuwse nationalistische enthousiastelingen.
Gedicht van de week: Carlos Drummond de Andrade – Aimer
Carlos Drummond de Andrade (1902-1987) is de Neruda of Whitman van Brazilië, de stem van een natie, in wiens verzen een volk gestalte krijgt. Zijn gedichten zijn meditatief en cerebraal, maar ook vaak speels, als iemand die met een monkellachje metafysische vragen oproept.
Waarom is het goed 