In heel het verhaal speelt een voortdurende transgressie van de scheidslijn tussen dier en mens, natuur en cultuur. De gruwel van de oorlog heeft de menselijke normen aan digelen geslagen; soldaten willen enkel nog eten of slapen; zelfs hun levenszin is weggeëbd.
Auteur archief:waaromishetgoed
W.H. Auden: Lullaby
In Lullaby zingt Audens taal een slaaplied voor zijn geliefde. Vóór wat er staat, komt het ritme, een ritme dat voorbijgaat aan de poëtische conventies, maar dat de lezer vastgrijpt en verklaart waarom Auden een publiekslieveling is.
Paul van Ostaijen: De Oude Man
Een subliem gedicht van van Ostaijen, dat onheilspellend eindigt zonder punt, zodat je als lezer ook de narcose al voelt… Anders dan bij Wordsworth, wiens oude verschoppelingen participeren aan de goddelijke genade, staat deze oude man symbool voor dood en verval.
Jane Austen: Persuasion
Jane Austen boogt op de burgerlijke intriges om het verhaal te laten vloeien, maar reflecteert er tegelijkertijd op van bovenaf met een bijtende ironie. Dat doet ze net als in haar andere verhalen via een zelfbewuste jonge vrouw, die wel volledig binnen de etiquette past maar tegelijkertijd meer van het leven wil, het gezelschap van intelligente mensen verkiest boven dat van graven en barons.
Luigi Pirandello – Zes personages op zoek naar een auteur
Hoe meer je over Zes personages schrijft, hoe meer je zelf in de war raakt: elk nieuw these, leidt tot een antithese, welk conflict culmineert in een synthese, die op zijn beurt weer tot een ander inzicht leidt, ad infinitum. Net zoals Vélazquez’ Las Meninas is het werk te groot voor de menselijke geest, die hopeloos verstrikt raakt in zijn eigen redenaties; het is best als een Eikelmannetje bedaard zijn eigen tekortkomingen te erkennen, en gewoon te buigen voor de meester.
Pedro Salinas: Fe mía
De nuchtere logica stelt dat elke persoon geboren wordt uit twee andere personen; de poëzie van Salinas stelt dat zijn geliefde boven de wetten van leven en dood staat. Ze is het toeval waar hij zeker van is, waar hij op vertrouwt.
Colette: Het ochtendgloren
Wie schrijft met meer liefde over tuinen, vogels, katten en geuren dan Colette? Haar stijl bestaat uit langgerekte opsommingen van de meest specifieke planten en dieren in een bonte synesthetische mengeling.
William Wordsworth: Animal Tranquility And Decay
Steeds opnieuw richt Wordsworth zijn poëtische blik op personen die ergens in de marge van de samenleving vertoeven, meer natuur dan mens, meer mens dan bewustzijn, en steeds opnieuw klinkt bewondering en afgunst door in zijn verzen.
Gedicht van de week: Psalm 104 – De zichtbare wereld, door God gewild
. God toont zich menselijk: hij opent zijn hand, zijn blik treft de aarde en hij raakt de bergen aan. Het doet opnieuw denken aan Genesis, waarin een antropomorfe God adem blaast in de mens en wandelt door de tuin in de avondwind. Meer algemeen wordt de Schepping verheerlijkt via een lichamelijke verlustiging.
Max Frisch: Homo Faber
De laatste dertig pagina’s van Homo Faber zijn een triomf omdat Frisch erin slaagt de totale ontreddering van Walter weer te geven door middel van korte sfeerimpressies en overpeinzingen zonder ooit expliciete pathos of bombast nodig te hebben.
Waarom is het goed 